Amin, Yüce Allah’ın kabul etmesini temenni amacıyla duanın sonunda söylenen sözdür. Peygamberimiz (s.a.s.) duanın sonunda “Amin” denilmesini tavsiye etmiştir (Müslim, Salat, 62, 87; Buhari, Ezan, 111; İbn Mace, İkame, 14).
Hanefi mezhebine göre Fatiha’nın sonunda “Amin”in gizli söylenilmesi sünnettir. Bu konuda imam, cemaat ve yalnız başına kılanlar arasında fark yoktur. Ancak, yanındakileri rahatsız edecek şekilde bağırarak amin demek doğru değildir (İbn Abidin, Reddü’l-muhtar, I, 475-476).
Şafii ve Hanbeli mezheplerine göre ise amin; açık kıraatli namazlarda açıktan, gizli kıraatli namazlarda gizlice söylenir (Şirazi, el-Mühezzeb, I, 245; İbn Kudame, el-Muğni, II, 162).
